kütüphane-gül abla-kitap bencili ben

Çocukluğumda -sanırım ilkokul 3.sınıfta- okulumuza çok yakın bir kütüphane vardı, annem o kütüphaneye üye etmişti beni. kütüphane görevlisi GÜL ABLA, bana Rıfat ılgaz'ın Hababam Serisini tavsiye etmiş, ben de ilk kitaptan itibaren okumayı çok sevmiş, her gün okul çıkışı GÜL ABLA'nın masasının karşısında, çocuk kitapları bölümünün önünde serinin farklı bir bölümünü okur olmuştum. Üstelik bu iş beni o kadar mutlu etmişti ki, akşam eve gittiğimde anneme okuduğum kitabı anlatırken büyüyünce nasıl kütüphane memuru olabileceğimi soruyordum.

Kitap okumamı destekleyen annem, çok memnun kalmıştı bu hayalimden. Üstelik onu da kitap satın almaktan kurtarmıştı bu hayalim, okul çıkışı koşarak kütüphaneye gidiyor, önce kitaplara bol bol el sürüyor, sonra kokluyor, sonra da seçiyordum, o zamanlarda kitapların hepsi aynı kapla kaplanırdı,mavi ya da kırmızı arasına krem renkli sırt kısımlarında da siyah üzerine kitap adı ve yazarı yazardı. Bir de o kitapların kokusu!!O koku içine almıştı sanki beni, bir kitabı okumak için seçmişsem eğer, daha fazla kokluyor, önce kokuda kaybolup sonra okuyordum.Kütüphanede de o koku hakimdi. Okurken o hayal alemine girer kaybolur, bitişinde mutlu çıkışımı o kokuyla yapardım.Sayfaları da kalın olurdu kütüphane kitaplarının.. Yani her ne olursa olsun kutsal gelirdi bana o kütüphanede. KOKUSU, SAYFALAR, KAPAK, GÜL ABLA, SANDALYELERİ, AYNI AMAÇLA GELEN BAŞKA İNSANLAR. HERŞEY KUTSALDI O KÜTÜPHANEDE.

Bugün o kütüphanenin planını çok net hatırlıyorum, uzun dikdörtgen kütüphanenin kenarlarını kitaplar, ortasını da okuyucu masaları kaplardı. GÜL ABLANIN masası kapının tam karşısında kitapların önündeydi. O gün onun o kadar kitap üzerinde söz sahibi olması, okumak isteyenin önce GÜL ABLAYA uğraması,sanırım ona duyduğum hayranlığın nedenlerinden biriydi. Belki de bu söz sahibi olma durumu benim bugün bile büyük kütüphane sahibi olan insanlara duyduğum hayranlığın nedenidir aynı zamanda.

Neyse , kimseler kusuruma bakmasın, okudum bu kitabı; başkalarına vereyim,evde yer kaplamasın diyenlerden değilim ben, okuduğum kitabı tekrar okumak da isterim, evimde raflarında onları görmek ,tozlarını almak da isterim.

Hiç kitap olmayan, kütüphanesi olmayan evler de garip gelir bana, bir eve ilk girişimde, buzdolabından, dvd sinden önce kitaplığının yokluğu hissettirir bana kendini.

Hem niye başkasına vereyim canım, nerden bileyim kitaplarla benim gibi aralarında bir bağ kuracaklarını, onları koklayacaklarını, sayfası kıvrılmasın diye, ayracı koyduktan sonra bile tekrar sayfa kıvrılmış mı diye kontrol edeceklerini.

Hem ben GÜL ABLA olamasam da kitaplarımın çok olmasını isterim, onları biriktirmekten de sıralamaktan da memnunum, evet ben bir kitap benciliyim.Evdeki beyaz eşyayı isteyin, bibilolarımı isteyin ama kitaplarımı istemeyin benden.Bir devlet kütüphanesinde memur olamam belki artık, ama kendi kütüphanemin memuru olabilirim.

:) :) :)

Kalıcı Bağlantı Yorum (17) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

17 yorum yazılmıştır

Yazan:elmakurdu5434 | Tarih: 2008-04-14 18:51:10
Konu: MERHABA

BENDE SİZİNLE AYNI FİKİRDEYİM.ARKADAŞLARIMA KİTAP ALIP HEDİYE EDERİM AMA OKUDUĞUM KİTAPLARI İSTEMELERİNDEN KORKARIM.KİTAPLIĞIMDA DURMALARI ZAMAN ZAMAN ONLARI TEKRAR KARIŞTIRMAK ÇOK HOŞUMA GİDER.SEVGİLER